اين در صورتى است كه جهت خاص يا انصرافى به جهت خاصى در قصد ناذر نباشد و گرنه بايد به همان بسنده شود . مسأله 22 - اگر گوسفندى را براى صدقه يا براى يكى از ائمه عليهم السلام يا براى يكى از مشاهد و مانند آن معين نمايد ، نماى متصل آن مانند چاقى ، تابع آن مىباشد . و اما نماى منفصل پس در حمل و شير آن ، احتياط ترك نشود ؛ بلكه خالى از وجه نيست . و اما بچه گوسفند كه قبل از نذر موجود است و شيرى كه قبل از نذر دوشيده شده ، مال مالك آن است . مسأله 23 - اگر نذر كند كه همهء ملكش را صدقه بدهد ، لازم مىشود ؛ پس اگر بر او دشوار باشد ، همهء آن را به قيمت عادلانه قيمت‌گذارى مىكند و بر ذمّهء خود مىگيرد و در اموالش به هر مقدار و هرطور كه بخواهد تصرف مىنمايد سپس كم‌كم آنچه را كه در ذمه‌اش مىباشد صدقه مىدهد و حساب مىكند تا تمام آن را وفا نمايد ؛ پس اگر چيزى از آن باقى بماند بايد وصيت كند كه آن را بعد از مرگش از تركهء او بپردازند . مسأله 24 - اگر ناذر از نذرش در وقت آن در صورتى كه موقت باشد ؛ و در هر وقت اگر مطلق باشد ، عاجز شود ، نذرش منحل مىشود و از او ساقط مىگردد و چيزى بر او نيست . البته اگر روزه‌اى را نذر كند و از آن عاجز شود بايد بنابر اقوى از هر روزى يك مدّ طعام بدهد ، و احتياط ( مستحب ) دو مدّ است . مسأله 25 - نذر در اين جهت كه اگر به ايجاد عملى از روزه يا نماز يا صدقه يا غير آن ، تعلق پيدا كند مانند قسم است ؛ پس اگر وقتى را براى آن معين كند ، متعين مىشود و با ترك آن در آن وقت حنث تحقق پيدا مىكند و كفّاره واجب مىشود ؛ پس اگر روزه باشد قضاى آن بنابر اقوى واجب است و اگر نماز باشد بنابر احتياط ( واجب ) آن را قضا مىنمايد و اما اگر غير از اين دو باشد ظاهراً قضاى آن واجب نمىباشد . و اگر مطلق باشد ، وقت آن تمام عمر است و تأخير آن برايش جايز است تا اينكه گمان به فوت پيدا كند كه در اين صورت مضيّق مىشود و به ترك آن در مدت حياتش ، حنث تحقق پيدا مىكند . اين در صورتى است كه منذور فعل چيزى باشد و اگر منذور ترك چيزى باشد در نذر موقت ، و لو يك مرتبه در آن وقت ايجاد نمايد ، حنث نموده است و در نذر مطلق حنث آن به اين است كه